Άρχισα την μελέτη μου πάνω στο Κουτσό του Κορτάσαρ πριν λίγες μέρες. Με κοιτούσε, για χρόνια στριμωγμένος στη βιβλιοθήκη, ο Χούλιο με το τσιγάρο στο στόμα, στην έκδοση του Εξάντα σε μετάφραση του Κουντούρη (ναι ξέρω για την νέα και εξαιρετική μετάφραση του Κυριακίδη, αλλά έχω Κουντούρη).
Άρχισα να το διαβάζω με τον κανονικό, γραμμικό και λογικό τρόπο, αλλά μετά από 6 κεφάλαια είπα ότι δεν μπορεί να είναι μόνο μία ερωτική παριζιάνικη ιστορία. Έτσι το άρχισα πάλι με τον άλλο τρόπο, τον τεθλασμένο που, κλείνοντας μας το μάτι, προτείνει ο συγγραφέας, και άρχισα τα ζιγκ-ζαγκ και μπήκαν όλα στη θέση τους. Ναι, αυτό είναι Κορτάσαρ.
Ποταμός δύσβατος και δύστροπος ο ποιητής. Το διαβάζω κουτσαίνοντας, τρεκλίζοντας, διαστρέμματα και φυσικοθεραπείες, πέφτω και σηκώνομαι, εγκεφαλικές θλάσεις. Κουτσό είναι αυτό. Όσοι έχετε παίξει το ξέρετε. Μολύβι, υπογραμμίσεις, σημειώσεις. Τζαζ στα ακουστικά.
Ο Κορτάσαρ παίζει μαζί μου, με χιούμορ, και εγώ μαζί του. Με βάζει στην Λέσχη του Φιδιού, πίνουμε, φιλοσοφούμε με τον Ολιβέιρα, ερωτοτροπούμε με την Μάγα, ακούμε τζαζ βινύλια, και ξαφνικά ο Κορτάσαρ-Μορέλι αρχίζει να αυτοσχεδιάζει με ένα άγριο στρυφνό φιλοσοφικό σόλο και στα ακουστικά μου ο Bird ιερουργεί, την νύχτα αλητεύουμε στα στενά του Παρισιού και στα αυτιά μου ηχεί ο Thelonius, ανεβαίνουμε στο κρεβάτι με την Μάγα και η βελόνα κολλάει σ' ένα ερωτικό σόλο του μειλίχιου Chet, ο Κορτάσαρ με χτυπάει με πάθος σαν χταπόδι στο πάτωμα, σηκώνομαι ζαλισμένος, πάω μπρος πίσω κάμποσες φορές και συνεχίζω. Αλλάζουν σελίδες και ήχοι, μαύρο ρούμι, έρωτας, τέχνη, λόγος, γραφή, ανάβαση απ' τη γη προς τον ουρανό, ξεχειλίζει η ζωή.
Υπέροχο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου