Εκεί όπου ο Μπόμπ Ντύλαν συναντά τον Τζιμ Μόρισον, την Πάττυ Σμιθ και τον Τομ Βερλέιν, τον Κερτ Κομπέιν και τον Τζέιμς Ντην, τον Χένρι Μίλερ και τον Καμύ, τον Τζακ Κέρουακ και τον Γκρέγκορυ Κόρσο, και τόσους άλλους.
"Άλλοτε, αν θυμάμαι καλά, η ζωή μου ήταν μια γιορτή όπου άνθιζαν όλα τα αισθήματα και έρεε κάθε λογής οίνος.
Μια βραδιά κάθισα στα γόνατα μου την Ομορφιά. Και την βρήκα φαρμάκι. Και την καταράστηκα.
Ξεσηκώθηκα ενάντια στην εξουσία.
Πήρα τους δρόμους. Αχ, μάγισσες, δυστυχία, μίσος, σ´ εσάς εμπιστεύθηκα το θησαυρό μου!"
……
"Την ξαναβρήκα!
Ποιά; την αιωνιότητα.
Είναι η θάλασσα που σμίγει
Με τον ήλιο.
Ψυχή μου εσυ αθάνατη,
Στον όρκο σου δοσμένη
Κι ας είναι η νύχτα αβάσταχτη
Κι η μέρα κολασμένη."
(Μια εποχή στην κόλαση)
"Είναι ο έρωτας, του μέτρου η τελειότητα και η επανεφεύρεση, του θαύματος και του απρόβλεπτου η λογική, και η αιωνιότητα: μηχανή λατρεμένη με ιδιότητες πεπρωμένου. Όλοι μας νιώσαμε το δέος εκείνο που μας δίνεται, κι εμείς να του δινόμαστε: α! ηδονή να σφύζουμε από υγεία, να ορμάμε όλο χαρίσματα πηγαία, με τη στοργή του εγωισμού και τη μανία μας για κείνο, εκείνο που θα μας λατρεύει όσο θα ζει εσαεί…. "(Εκλάμψεις)
"Κι έτσι, από τότε κολυμπώ και φεύγω μες στο Ποίημα
Της Θάλασσας, που πότισε το γάλα του αστεριού,
Ρουφώ το πράσινο γλαυκό, κι εκστατικά στο κύμα
Χλομός βουλιάζει ο ρεμβασμός πνιγμένου κουφαριού.
Εκεί, τονίζοντας το μπλε, ρυθμοί και παραζάλη,
Σιγά μες στην ολόχρυση της μέρας ξαστεριά,
Πιο δυνατά κι απ' το πιοτό, τη λύρα τη μεγάλη,
Κάνουν να βράζει του έρωτα η πίκρα κι η φωτιά!"
(Μεθυσμένο καράβι)
Στο πικάπ γυρίζουν τα Άλογα της Πάττυ Σμίθ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου