Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Κατά τον Δαίμονα εαυτού ή ο δαιμόνιος Jim Morrison




Μια Ελληνική φράση που έγινε γνωστή όταν οι συγγενείς του Jim Morrison την έγραψαν στον τάφο του, κάτω από το όνομα του. Στον τάφο που έφτιαξαν αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του.


Τι σημαίνει άραγε η φράση αυτή; Γιατί την έβαλαν στον τάφο του Jim Morrison;
Θα προσπαθήσω να απαντήσω σ' αυτά τα 2 ερωτήματα, αφενός μεν ερμηνεύοντας την φράσης μέσα από ιστορικά και ετυμολογικά στοιχεία, αφετέρου δε, συνδέοντας την με τον Jim Morrison, μέσα από σελίδες του βίου του και της ποίησης του.

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Γκρέγκορυ Κόρσο, ο παραγνωρισμένος Βeat ποιητής





O τελευταίος της γενιάς των Beat, των δαιμόνων αυτών της Αμερικάνικης ποίησης, ο πιο αθόρυβος, απλός και ανεπιτήδευτος απ’ όλους, ήταν ο Γκρέγκορι Κόρσο (Gregory Corso).

Τι ήταν η γενιά των Beat (Beat generation); Όταν ρωτήθηκε κάποτε ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Allen Ginsberg) απάντησε ότι "είμαστε μια παρέα φίλων με την ίδια σκέψη". Αυτή η παρέα με την ίδια σκέψη, μαζεύτηκε στο Σαν Φρανσίσκο στα μέσα του '50, και διάλεξαν την πνευματική πλευρά της ζωής, αρνούμενοι τα υλικά οφέλη που τους πρόσφερε η κοινωνία της αφθονίας. Ταυτίστηκαν με τους περιθωριακούς, τους αλήτες που γυρίζουν ταξιδεύοντας, αρνούμενοι πλούτη, δύναμη και καριέρα. Ονειρεύονταν ταξίδια σε τεχνητούς παραδείσους, ταξίδευαν χιλιάδες χιλιόμετρα και η επιθυμία τους ήταν η ελευθερία και η ικανότητα τους να ζουν μ' ένα ρυθμό που σκοτώνει. Έπρεπε να αγγίξουν την υπερβολή. Όπως ειπώθηκε για αυτούς "έζησαν το ζενίθ και το ναδίρ της ανθρώπινης συμπεριφοράς, χωρίς να αφιερώσουν χρόνο σ' ό,τι βρισκόταν ανάμεσα". 
Στην όχι ιδιαίτερα μεγάλη ομάδα των Beat ήταν ο Tzak Κέρουακ (Jack Kerouac), ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ, ο Γουίλλιαμ Μπάροουζ (William Burroughs), ο Λώρενς Φερλινγκέττι (Laurence Ferlinghetti), ο Πήτερ Ορλόφσκυ (Peter Orlovsky), ο Νηκ Κάσσαντυ (Neal Cassady), ο Γκάρρυ Σνάιντερ (Garry Snyder), ο Μάικλ ΜακΚλιούρ (Michael McClure), ο Γκρέγκορυ Kόρσο. 



Ο Κόρσο ήταν ο μοναδικός Nεοϋορκέζος μπίτνικ και ήταν ένας πραγματικά περιθωριακός. Πέρασε από διάφορα ορφανοτροφεία μετά το διαζύγιο των γονιών του, και στα 12 χρόνια του κατέληξε στο αναμορφωτήριο για την κλοπή ενός ραδιοφώνου. Στη φυλακή αγάπησε το διάβασμα και κυρίως την ποίηση. Διάβασε τον Ντοστογιέφσκι, τον Μάρλοου, τον Σταντάλ, και τους ποιητές Πέρσυ Σέλεϋ και Γουίλιαμ Μπλέικ. Το 1950, γνώρισε τον Γκίνσμπεργκ σε ένα μπαρ, κι αυτός τον ενεθάρρυνε να συνεχίσει το γράψιμο. Εντάχτηκε στο σκληρό πυρήνα των Beat (Γκίνσμπεργκ, Κέρουακ, Κάσσαντυ), και τους ακολούθησε στο Σαν Φρανσίσκο στα μέσα της δεκαετίας του `50. Μαζί με τον Γκίνσμπεργκ, έγραφαν στο μανιφέστο των Beat "Η Λογοτεχνική Επανάσταση στην Αμερική: ανήκουμε στους Αμερικάνους ποιητές που έχουν αναλάβει το καθήκον, με αγγελικές σάλπιγγες ανά χείρας, να αναγγείλουν τη δυσαρέσκειά τους, τις απαιτήσεις τους, την ελπίδα τους, τα τελεσίδικα υπέροχα αδιανόητα όνειρά τους".
Έγραψε πολλές ποιητικές συλλογές (Gasoline, Happy Birthday of Death, The Mutation of Spirit), και τα πιο γνωστά του ποιήματα είναι το Marriage και το βίαιο κι αμφιλεγόμενο Bomb. Ο Γκίνσμπεργκ δήλωνε συχνά ότι ο ίδιος ήταν σκέτη απάτη, πως ο πιο αυθεντικός απ’ όλους, ο πραγματικά μεγάλος ποιητής των Beat ήταν ο Γκρέγκορυ Κόρσο. 

Τρία εξαιρετικά ποιήματα του Γκρέγκορυ Κόρσο


The Whole Mess … Almost

Έτρεξα έξι πατώματα μέχρι το μικρό επιπλωμένο δωμάτιο μου.
Άνοιξα το παράθυρο κι άρχισα να πετάω έξω αυτά τα πράγματα που είναι πιο σημαντικά στη ζωή.
Πρώτη η Αλήθεια, να στριγκλίζει σαν απεργοσπάστης :
«Μη! Θα πω απαίσια πράγματα για σένα!»
«Α ναι; Λοιπόν δεν έχω τίποτα να κρύψω … Έξω!»
Μετά ήταν η σειρά του Θεού, κλαψούριζε λαμπερός και έκπληκτος
«Δεν φταίω εγώ! Δεν είμαι εγώ η αιτία για όλα αυτά!»
«Έξω!»
Μετά η Αγάπη, να με δωροδοκεί με ερωτόλογα : «Δεν θα γνωρίσεις ποτέ την σεξουαλική ανικανότητα! Όλα τα κορίτσια στα εξώφυλλα της Vogue, όλα δικά σου!»
Έσπρωξα τον χοντρό της κώλο έξω ουρλιάζοντας : «Πάντα τέλειωνες μ’ ένα παράπονο!»
Σήκωσα πάνω την Πίστη, την Ελπίδα, την Ελεημοσύνη … κι οι τρεις κολλημένες μαζί : «Χωρίς εμάς σίγουρα θα πεθάνεις!»
«Με εσάς θα μουρλαθώ. Αντίο!»
Μετά η Ομορφιά … αχ η Ομορφιά, καθώς την οδηγούσα προς το παράθυρο της είπα : «Ήσουν ό,τι αγαπούσα περισσότερο στη ζωή αλλά είσαι φονιάς … η Ομορφιά σκοτώνει!»
Πραγματικά δεν είχα σκοπό να την ρίξω. Έτρεξα κάτω αμέσως φτάνοντας ακριβώς στην στιγμή για να την πιάσω «Με έσωσες!» κλαψούρισε. Την άφησα κάτω και είπα : «Δρόμο!»
Πήγα πίσω στον έκτο όροφο, πήγα για τα Λεφτά, αλλά δεν υπήρχαν καθόλου Λεφτά για να πετάξω.
Το μόνο πράγμα που είχε απομείνει στο δωμάτιο ήταν ο Θάνατος και κρυβόταν κάτω απ’ το νεροχύτη.
«Δεν είμαι αληθινός!» είπε κλαίγοντας. «Είμαι απλά μια φήμη που διαδίδεται απ’ τη ζωή …»
Γελώντας τον πέταξα έξω, μαζί το νεροχύτη κι όλα αυτά και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι το Χιούμορ ήταν το μόνο που είχε απομείνει.

Το μόνο που μπορούσα να κάνω με το Χιούμορ ήταν να πω : «Έξω απ’ το παράθυρο με το παράθυρο!».



Η αμφισβήτηση της αλήθειας

Όντας Ποιητής
εστία ησυχασμού δεν βρίσκεις
Και το μπαούλο της ματαιότητάς μου
το πέταξαν στο πεζοδρόμιο
- ο καθρέφτης έσπασε
Κοιτάζω και βλέπω
έναν παλιωμένο ποιητή
- πόσο γλυκό-θλιμμένο
ερείπιο είναι ο ποιητής
Λέει η καλή καρδιά μου:
«Ανοησίες, όχι, φταίει ο καθρέφτης
που ‘χει σπάσει»
Αν και η αλήθεια δεν είναι πια αφέντης μου
ψέματα για αλήθεια δεν θα πω
Παράτησα για πάντα το μπαούλο
με τα ποιήματά μου
με γύρισα την άλλη μέρα
και είδα έναν Κινέζο
να κλαίει κάτω απ’ τον ήλιο.
   (μετ. Γιάννης Λειβαδάς)




Γραμμένο στα σκαλοπάτια του Πορτορικάνικου Χάρλεμ
  
Υπάρχει μια αλήθεια που βάζει όρια στον άνθρωπο
Μια αλήθεια που τον εμποδίζει να πάει μπροστά
Ο κόσμος αλλάζει
Ο κόσμος το ξ έ ρ ε ι πως αλλάζει
Βαριά είναι η λύπη της μέρας
Οι γέροι έχουν όψη καταδίκης
Οι νέοι παραγνωρίζουν τη μοίρα τους στην όψη αυτή
Αυτό είναι αλήθεια
Μα δεν είναι αλήθεια ολότελα.
Η ζωή έχει νόημα
Και δεν ξέρω το νόημα
Ακόμα κι όταν την ένιωσα δίχως νόημα
Είχα ελπίδα και προσευχήθηκα και ξεστόμισα ένα νόημα
Δεν ήταν όλα ποίηση παιχνιδιάρα
Υπήρχαν χρέη να ξεπληρωθούν
Καλώντας Θεό και Θάνατο
Είχα μια άγρια επιθυμία μαζί τους να τα βάλω
Ο Θάνατος αποδείχτηκε νόημα να μην έχει δίχως τη Ζωή
Ναι ο κόσμος αλλάζει
Ο Θάνατος όμως μένει ίδιος
Τον άνθρωπο παίρνει μακριά απ’ τη Ζωή
Αυτό είν’ το μόνο νόημα που κατέχει
Και συνήθως είναι μια θλιβερή υπόθεση
Τούτος ο Θάνατος
Είχα μια αθωότητα είχα μια σοβαρότητα
Είχα ένα χιούμορ να με γλιτώνει από την αδαή φιλοσοφία
Μπορώ να ψευδίζω τα πιστεύω μου
Μπορώ μπορώ
Γιατί θέλω να ξέρω το νόημα των πάντων
Μα κάθομαι σαν κάτι τσακισμένο
Βογκώντας! Ω, τι ευθύνη
Σου αναθέτω Γκρέγκορυ
Θάνατο και Θεό
Σκληρό σκληρό είναι σκληρό
Έμαθα πως η ζωή δεν ήταν όνειρο
Έμαθα πως η αλήθεια εξαπατούσε
Ο άνθρωπος δεν είναι θεός
Η Ζωή είναι ένας αιώνας
Ο Θάνατος στιγμή μία.
    (μετ. Γιάννης Λειβαδάς)

Το τραγούδι της εβδομάδας, Νο 4, Motorola - Corona

Οι Motorama, ένα συγκρότημα από την Ρωσία (έχουν και οι Ρώσοι rock μουσική;) κυκλοφόρησαν στο τέλος Γενάρη το 3ο τους άλμπουμ με τίτλο Poverty. Ένα πολύ καλό δίσκο με new - wave και post - punk μουσική κατευθείαν από τα ράφια της Factory. Τον δίσκο ανοίγει ένα πολύ καλό κομμάτι, το Corona



Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Party

αναζητώ ένα πάρτι.
να μπω, να σκεπάσω τη σιωπή.

"οι γιεγιέδες είναι οι απόγονοι του όθωνα."
ιωάννης κοσμοκαλόγερος.

ανυποψίαστη η ιστορία οδεύει προς το γνωστό της αδιέξοδο
συνοδευόμενη από στρατιές νεοχίπιδων
δηθενοεναλλακτικών
τόσο αριστεροί που αγκαλιάστηκαν με τους φασίστες.

άβυσσος ένδειας και αστικής μετριότητας.

άπαντα τα κληρονομικά χαρίσματα κοσμούν τον ουρανό μας.
ο γιος του σκηνοθέτη έκλασε!
ζήτω το μεθάνιο!

ζήτω η αστική ηθική των άτοκων ονειροδόσεων.
τροφοσυλλεκτική μάζα.
ελεύθερη αγορά.
έμμισθη κατάθλιψη.
αδρανής πληρότητα.
πουτάνες και πρέζα.
σαρκοβόρες ελπίδες.
νοικιασμένες ζωές.
στο πυρ το εξώτερο!

θαμμένα τσεκούρια που μάταια ελπίζουν σε κάποιον να τα
ξεθάψει.

όχι,
δεν φταίει το χρήμα που παίρνει τη θέση του αίματος μας, στις
φλέβες μας,
αλλά η βλακεία που παίρνει τον εαυτό της τόσο στα σοβαρά.

ότι πεθαίνει αργά, πεθαίνει σίγουρα.
και ότι ελπίζει σιωπηλά πεθαίνει σίγουρα.
μην αναζητάτε την γαλήνη.
σας εγκατέλειψε αυτή πρώτη, την ημέρα που την κουρέψατε.

δυσοσμία.
χημικός πολιτισμός.
εταιρική χούντα με σοσιαλιστικό προσωπείο.
δωσίλογοι χαραμοφάηδες.
κράτος εργολάβων.
μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά.
φωλιάσαν στην συνταγματική τους ασυλία.
σε ποιον κουνάς το δάχτυλο ρε μουνί;

κλέφτη, κλέφτη είσαι εδω;
παίρνω το τσεκούρι μου και σε κυνηγώ

οι δρόμοι μας μοιάζουν σαν τάφροι,
που είναι πιο μαύροι από την άνοιξη, που είναι πιο μαύρη από
τη γη, που είναι πιο μαύρη από τη νύχτα.

όποιος βγαίνει από τη στρούγκα τον τρώει ο λύκος.
το κτήνος των χωματερών που θρέψαμε, μας καταπίνει.
πατριδοκάπηλοι
εθνική λήθη
απόγονοι προγόνων
λίπος στη σκέψη, λίπος στο βλέμμα και στο στόμα σκατά.

μπασκινερί ρουαγιάλ
νεοφώτιστοι αναγεννημένοι σταυροφόροι
ερωτευμένοι με τον βιασμό της ισότητας που ακολουθεί αέναη
πορεία έρποντας σε μυτερά χαλίκια και στο στόμα σκατά.

τάξη, ασφάλεια και εννέα σφαίρες στην πλάτη
αναζητώ ένα πάρτι.

αναζητώ ένα πάρτι.
να μπω, να σκεπάσω τη σιωπή.

σε ένα παγκάκι κάθομαι για λίγο
μετράω γουρούνια μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
ίδια λάθη να ονειρευτώ
αναζητώ ένα πάρτι.

και εσείς μην λησμονείτε...
το τελευταίο δέντρο να το σώσετε,

γιατί από αυτό θα κρεμαστείτε.





Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Ξεκίνα το ταξίδι

Ξεκίνα το ταξίδι - προσκύνημα προς τον εαυτό σου, για να συναντήσεις την δημιουργική σου μοναξιά.

"Ζω ή υπάρχω?" 

Το να ζεις είναι το σπανιότερο πράγμα του κόσμου, οι περισσότεροι απλά υπάρχουν. 

Δεν θέλω να περάσω από τον κόσμο περπατώντας στις μύτες των ποδιών μου.

Να είσαι ο εαυτός σου, όλοι οι άλλοι είναι κιόλας πιασμένοι. 

Ένας άνθρωπος μοναδικός, ανεπανάληπτος και αυθεντικός.

Σε εσάς απευθύνομαι, γιοι και κόρες του κόσμου, σας ερωτώ με τρόπο ευθύ, ποιο θα μπορούσε να είναι κατά εσάς το πρωταρχικό ερώτημα που θα θέτατε στον εαυτό σας, ξεκινώντας αυτό το ταξίδι προσκύνημα προς τον εαυτό σας?

Οι δέκα (10+1 ) καλύτεροι (μου) δίσκοι

Ένα από τα αγαπημένα θέματα σε συζητήσεις περί μουσικής, ήδη από την δεκαετία του 70, ήταν το εξής: " αν βρεθείς ναυαγός σ' ένα ερημονήσι και περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου εκεί, ποιους 10 δίσκους θα ήθελες να έχεις μαζί σου;" Δίσκους που δεν μπορείς να κάνεις χωρίς αυτούς και έχεις αγαπήσει περισσότερο. Την σημερινή εποχή της υπερπληροφόρησης, των mp3 και download, νομίζω ότι αυτό το ερώτημα δεν απαντιέται εύκολα, κυρίως από νέους ανθρώπους που έχουν μάθει να ακούν μουσική από το κινητό ή το computer και το Youtube, και ακούν μεμονωμένα τραγούδια, hits, και όχι ολοκληρωμένη την δουλειά ενός καλλιτέχνη. 


Οι μεγαλύτεροι όμως που έχουν ακούσει μουσική κυρίως από βινύλια, αναγκαστικά άκουγαν όλο τον δίσκο, λόγω της δυσκολίας επιλογής κάποιου τραγουδιού, με αποτέλεσμα να έχουν μία ολοκληρωμένη άποψη της δουλειάς του μουσικού. Έριχνες την βελόνα στο αρχικό κομμάτι και την σήκωνες στο τέλος της κάθε πλευράς του βινυλίου.

Αυτοί είναι οι δικοί μου 10+1 καλύτεροι δίσκοι (δεν κατάφερα, παρά την μεγάλη προσπάθεια μου, να αφήσω κάποιον δίσκο εκτός, για να παρουσιάσω δεκάδα. Έτσι λοιπόν 10+1 δίσκοι). Με πάρα πολλούς αναπληρωματικούς, που κτυπούν την πόρτα της ενδεκάδας αυτής με σοβαρές αξιώσεις.
Οι δίσκοι δεν παρουσιάζονται αξιολογικά, αλλά κατά θεματική ενότητα. Αν ρωτήσει κανείς ποιον από αυτούς θεωρώ τον καλύτερο, η απάντηση είναι σαφής και κατηγορηματική: Miles Davis - Kind of blue


1.  Traffic - John Barleycorn must die 1970
Ο απόλυτος progressive-jazz-folk-rock δίσκος. Μουσική μέχρι τα όρια της ανθρώπινης ικανότητας. Τα λόγια, στα 5 από τα 6 κομμάτια του άλμπουμ, μάλλον αποτελούν επένδυση στην οργιαστική  μουσική πανδαισία, που σκάρωσε στα 22 του χρόνια ο Steve Winwood. Ποτέ δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει. Και κανένας άλλος κατά την γνώμη μου.


Empty pages



2.  Neil Young - Harvest  1972
Country rock, pedal steel κιθάρες, που και που ηλεκτρικές κιθάρες στο γνώριμο ύφος του, αλλά και συμφωνική ορχήστρα. Μελαγχολική διάθεση, αλλά τραγουδά την εκπλήρωση μιας νέας αγάπης. Απίστευτες μελωδίες. Ο καλύτερος Neil Young. Μπορώ να τον ακούω μέρες ολόκληρες, όπως εδώ και 40 χρόνια περίπου.

Words



3.  Rolling Stones - Exile on main street  1972 
Ο καλύτερος δίσκος των Rolling Stones, ο καλύτερος δίσκος που έφτιαξε ποτέ ο KeithRichards (γιατί τα τραγούδια τα έγραψε μόνος του). Το αριστούργημα των Stones. Ο καλύτερος διπλός δίσκος ever. Απίστευτα κιθαριστικά riffs και σόλο, από τον Keith Richards και τον Mick Taylor. Ένα αμάλγαμα από blues, rock and roll, soul και country (πάντα είμασταν μία country - blues μπάντα  λέει ο Keith). Το πιο Διονυσιακό άλμπουμ όλων των εποχών.

Rocks off



4.  The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band  1967
Το άλμπουμ σταθμός για τους Beatles αλλά και για την ιστορία της ροκ μουσικής. Οι 4 φοβεροί τύποι ενσωμάτωσαν τέλεια την ψυχεδέλεια, το art-rock, την ανατολική φιλοσοφία, το rock 'n' roll, σε ένα άλμπουμ μετά από το οποίο δεν υπήρχαν κανόνες να ακολουθηθούν. Οι ροκ και ποπ μπάντες μπορούσαν να δοκιμάσουν τα πάντα πλέον. Άσχετα αν, πολύ λίγοι το κατάφεραν. 


When I'm 64




5.  Velvet Underground and Nico  1967
Ο πιο επιδραστικός δίσκος στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ο δίσκος που μίλησε για το περιθώριο όσο κανένας άλλος, με τόσο αληθινό τρόπο. Ο δίσκος που θα ήθελαν όλοι να έχουν γράψει (και εγώ, και εγώ!), αλλά έγραψε ο Lou Reed με τον John Cale. Ο δίσκος, που όπως είπε ο Brian Eno, μπορεί να πούλησε μόνο 30.000 τον πρώτο χρόνο, αλλά καθένας που τον άκουσε έφτιαξε μια μπάντα. Η κιθάρα του Lou Reed και η βιόλα του John Cale φτιάχνουν ένα εφιαλτικό τοπίο για κάθε πονεμένη ψυχή. Ο δίσκος που κρύβει μέσα του τους Joy Division, τους Talking Heads, τους Television και όλη, την μετά από μια δεκαετία, punk και new wave σκηνή.


Venus in furs




6.  Bob Dylan - Highway 61 Revisited  1965
Ο δίσκος με τον οποίο ο Bob Dylan ξανάγραψε τους κανόνες για την ποπ μουσική. Ένα δίσκος γεμάτος με σουρρεαλιστικές εικόνες, εμποτισμένος από τον εκπληκτικό ήχο του οργάνου του Al Cooper (ο οποίος το πρωτόπιασε στα χέρια του κατά την ηχογράφηση αυτού του άλμπουμ). Ο δίσκος που περιέχει το απόλυτο τραγούδι, τον εδώ και 50 χρόνια rock ύμνο,  το Like a Rolling Stone. 





7. Eyeless in Gaza - Photographs as memories  1981
Αόματος στην Γάζα : Τι είναι τώρα αυτό το πράγμα; Τι παίζουν αυτοί οι δύο περίεργοι τύποι; Έλα ντε; Δεν υπάρχει στυλ. Δεν κατατάσσονται πουθενά. Είναι μια κατηγορία μόνοι τους. Είπαν για αυτούς ότι παίζουν synth-pop (που αναπτύχθηκε πολύ την δεκαετία του '80). Synth ναι, υπάρχει πολύ synthesiser στα τραγούδια τους. Pop όμως; Αυτά τα άξεστα και ανυπόφορα τραγούδια; Που ψάχνεις να βρεις ίχνος μελωδίας μέσα τους; Αν όμως ξεπεράσεις το πρώτο άκουσμα του δίσκου και επιμείνεις λίγο παραπάνω, τότε κόλλησες, κόλλησες εσύ και αυτός μαζί σου σαν βδέλλα, και δεν φεύγει με τίποτα. Απίστευτη μουσική, άγρια, ειρωνική, μελαγχολική, κιθάρες που ουρλιάζουν, σαξόφωνο (ή synth;) βγαλμένο από τις πιο άγριες και εμπνευσμένες στιγμές του Charlie Parker. Και αυτή η εκπληκτική φωνή του Martyn Bates, που σε ξενίζει και σε αποστρέφει στην αρχή; Μετά από αρκετά ακούσματα καταλαβαίνεις ότι ο Martyn χρησιμοποιεί την φωνή του σαν ένα άλλο όργανο που φωνάζει, ψιθυρίζει, τραγουδά ή ουρλιάζει, αλλά είναι ένα εκπληκτικό όργανο. Κολλημένος άγρια, εδώ και τριάντα-τόσα χρόνια μαζί του!

Seven Years




8. Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Βραχνός προφήτης  2000

"Κοιτάς απ'το παράθυρο, καπνίζουν τα πηγάδια. Χιόνι κι ανάψαν τη φωτιά στον κάτω κόσμο"

 "Όσοι με γέλασαν,όσοι με κέρασαν 
  πικρό ποτήρι κι άχρηστους κανόνες,
θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο
από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες."



 Ο καλύτερος (κατά την γνώμη μου βέβαια) δίσκος που έχει ηχογραφηθεί ποτέ από Έλληνα μουσικό στην χώρα μας. Είδος μουσικής; Βλαχορόκ, βλαχοπάνκ και βλαχοψυχεδέλεια (όπως λέει ο ίδιος). Παράδοση ταιριασμένη τέλεια με ροκ, τζαζ, έθνικ. Σμίξιμο παραδοσιακών οργάνων με ηλεκτρικές κιθάρες. Τζουράς, γκάιντα, λαούτο, ντουντούκ, ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα, ντραμς σε απόλυτη ισορροπία. Μουσικές ιδέες έξω από τα εγχώρια δεδομένα. Στίχοι ποιητικοί, σουρεαλιστικοί. Εξαιρετικοί οι μουσικοί που τον συνοδεύουν, ο Αγγελάκας στις καλύτερες ερμηνευτικές του στιγμές και στην ενορχήστρωση ο Μπάμπης Παπαδόπουλος (Τρύπες) που παίζει και τις εκπληκτικές κιθάρες. Ότι πιο προοδευτικό έχει γραφτεί ποτέ εδώ. Τελεία.



Σαμπάχ



9. Θάνος Μικρούτσικος - Ο Σταυρός του νότου  1979

Δίσκος σταθμός για την Ελληνική δισκογραφία. Ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποιεί εξαιρετικά τα ποιήματα του Νίκου Καβαδία, ο Γιάννης Κούτρας τραγουδά με αξιοσημείωτη αγάπη και αφοσίωση τα εξαιρετικά τραγούδια.και αλλάζουν τα μουσικά πράγματα στην Ελλάδα. Αρχίζει αυτό που αργότερα ονομάστηκε "έντεχνο τραγούδι". 

"Ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι"


Federico Garcia Lorca



10. Miles Davis - Kind of blue  1959

Νοιώθω αδύναμος να γράψω δυο κουβέντες για αυτό το δίσκο, όταν έχουν γραφτεί τόσα και τόσα αυτά τα 55 χρόνια ύπαρξης του. Ο απόλυτος δίσκος τζαζ; Η κορύφωση της μουσικής ιδιοφυΐας; Για την ιστορία θα πω μόνο πως, όταν μάζεψε ο Miles Davis αυτούς τους εξαιρετικούς μουσικούς, δηλ. τους John Coltrane, Bill Evans, Cannobal Adderley, Paul Chambers και Jimmy Cobb για την ηχογράφηση, αυτοί δεν ήξεραν τι θα παίξουν. Δεν είχαν κάνει καμία πρόβα. Τους έδειξε κάτι προσχέδια και μπήκαν στο στούντιο και πάνω σ' αυτά αυτοσχεδίασαν. Το αποτέλεσμα ήταν η καλύτερη μουσική που χαράχτηκε πάνω στα αυλάκια ενός βινυλίου από ανθρώπινο χέρι!


Flamenco Sketches



11. John Coltrane - A Love Supreme  1965

Το δώρο του στον θεό!
Το εξαιρετικό συγκρότημα (ένα από τα καλύτερα στην ιστορία) του John Coltrane, οι McCoy Tyner, Elvin Jones και Jimmy Garrison, ήξεραν μόνο αμυδρά τι θα ηχογραφήσουν εκείνο τον Δεκέμβρη του 1964. Ο μεγάλος όμως σαξοφωνίστας ήταν προετοιμασμένος για αυτό από χρόνια. Έχοντας ξεπεράσει μόνος του το πρόβλημα με την ηρωίνη και όντας βαθιά θρήσκος, είχε ετοιμάσει μέσα του την ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΓΑΠΗ. Αυτό θα εκφράσει μέσα από αυτό το αριστούργημα. Πόσο πιο ωραία μπορεί κάποιος να μιλήσει με τον Θεό; 
Το γκρουπ αμέσως μετά διαλύθηκε, μετά από πολλά χρόνια που έπαιζαν μαζί, και ο McCoy Tyner είπε ότι πλέον δεν μπορούσαν να παίξουν με τον John Coltrane, γιατί αυτός βρισκόταν σε ένα υπερβατικό στάδιο και δεν τον καταλάβαιναν, "επικοινωνούσε με το σαξόφωνό του με κάποιο υπερβατικό ον".

Σαν ένα ταξίδι αφύπνισης, κατανόησης και πνευματικής εξύψωσης, το A Love Supreme είναι κοντά στη τελειότητα.

Aknowledgement



Αυτό είναι το Top 10+1 μου. 
Δεν έχω συμπεριλάβει δίσκους κλασσικής μουσικής, που υπεραγαπώ, γιατί δεν είναι ηχογραφημένοι από τους ίδιους τους μουσικούς - συνθέτες, αλλά είναι αποδόσεις - εκτελέσεις άλλων μουσικών σε έργα άλλων.



Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Γιοί και κόρες του κόσμου

Ο καθένας από σας έχει μια ιστορία,
την ιστορία του,  που αξίζει να ακούσουμε,
και κατέχει κάποιο μάθημα,
που αξίζει να μάθουμε και εμείς.
Ω γενναίοι άνθρωποι,
χαμηλώστε την ένταση  του εγώ σας, για να 
ακούσετε τους γιούς και κόρες

Ας αρχίσουμε 

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Αρθούρος Ρεμπώ - Μια εποχή στην κόλαση - Ελεεινές σελίδες από το σημειωματάριο ενός κολασμένου

Ο Αρθούρος Ρεμπώ είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση στην λογοτεχνία. Στα δεκαεννιά του κλείνει τους λογαριασμούς του με την ποίηση, και αλλάζει την εικόνα και την πορεία της. Δεν συμβαίνει συχνά ένας άνθρωπος, σ' αυτή την ηλικία, να επηρεάζει σε τέτοιο βαθμό τη σύγχρονη ποίηση. Είναι (όπως έχει αποκληθεί) Ηγέτης του συμβολισμού;  Θεμελιωτής του μοντερνισμού;  Ποιητής της εξέγερσης;  Αναρχικός ποιητής; Καταραμένος ποιητής; 

     



1854 - 1891


Αρκετοί ποιητές του 20ού αιώνα επηρεάστηκαν από τον Ρεμπώ, και ειδικότερα από την ελεύθερη φόρμα της ποίησής του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται ένας από τους «πατέρες» του μοντερνισμού. Σημαντική επιρροή άσκησε στους Γάλλους υπερρεαλιστές, με τον Αντρέ Μπρετόν να τον ονομάζει «σουρρεαλιστή στην πρακτική της ζωής και αλλού». Επίσης θεωρείται, και είναι, η βασική επιρροή των μπήτνικς ποιητών και συγγραφέων. Τόσο το λογοτεχνικό του έργο, όσο και η περιπετειώδης ζωή του, διαμόρφωσαν την εικόνα ενός επαναστατικού καλλιτέχνη ή όπως τον αποκάλεσε ο Αλμπέρ Καμύ, ενός «ποιητή της εξέγερσης», αποτελώντας είδωλο των φοιτητών του Μάη του '68, διανοούμενων μουσικών, εισάγοντας τα ρομαντικά ιδεώδη στον 20ο αιώνα.

Με την ποίηση του ενέπνευσε ροκ καλλιτέχνες όπως ο Τζιμ Μόρισον, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Τζον Λένον και η Πάτι Σμιθ.

                                                                           

                                                    Η Patti Smith στον τάφο του Ρεμπώ 

                                                                         
  
                                                  
Ωδή στον Ρεμπώ από την Patti Smith

Η σχέση Ρεμπώ και Βερλέν μεταφέρθηκε το 1995 στον κινηματογράφο, με την ταινία Καταραμένη σχέση (Total eclipse), σε σκηνοθεσία Ανιέσκα Χόλαντ και πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν μελοποίησε τμήμα των Εκλάμψεων (έργο 18, 1939) σε ένα σύνολο τραγουδιών για σοπράνο ή τενόρο.

Σε ηλικία μόλις 19 ετών, ο Ρεμπώ γράφει, την άνοιξη του 1873, το καλύτερο του ποίημα, το "Μια εποχή στην κόλαση",  το μόνο που εκδόθηκε όσο εκείνος ζούσε. Ένα πεζό ποίημα, ένα κείμενο προσωπικού χαρακτήρα, ένα είδος εσωτερικού μονολόγου - παραληρήματος. Ένα ποίημα, στίχους του οποίου είναι δύσκολο να μην έχει κάποιος συναντήσει σαν σκόρπιες φράσεις. Ένα κείμενο καθρέπτης, που ο καθένας μπορεί να δει μέσα τον εαυτό του. Είναι η κατάθεση μιας ψυχής που επιλέγει την κόλαση και ψάχνει τα όρια της, σαρκάζει τον εαυτό της. Με εφηβική ματαιοδοξία και πείσμα απομακρύνεται από την ομορφιά, την ελπίδα, την εξουσία, την χαρά, την πατρίδα, την θρησκεία. Είναι η πορεία ενός ανθρώπου που διερευνά τα σύνορα της συνείδησης, εκεί που είναι το απαγορευμένο, η αμαρτία, η δυστυχία και η τρέλα. Όταν τον ρώτησε η μητέρα του τι θέλει να πει με το "Μια εποχή στην κόλαση", απάντησε, "Ήθελα να πω ό,τι ακριβώς λέει κατά λέξη και τα πάντα" 

                                                   



Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Το τραγούδι της εβδομάδας Νο 3 - Wednesday morning dew

Με το τέλος της ψυχεδελικής περιόδου (1969-1970) οι Majic Ship κυκλοφορούν το ομώνυμο τους LP με hard rock αισθητική. Εκεί μέσα όμως υπάρχει ένα κομμάτι που παραπέμπει στα προηγούμενα χρόνια της ψυχεδέλιας,  Ένα πανέμορφο τραγούδι με πολύ ωραία μελωδία.

                                 


Πρόσφατα σχόλια