Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Η τέλεια έκθεση στην ψηφιακή φωτογραφία


Πόσες φορές δεν έχουμε τραβήξει όλοι μας φωτογραφίες με πολύ ωραία θέματα, ίσως και μοναδικά, και μετά με λύπη διαπιστώνουμε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή στο χαρτί, αν τις εκτυπώσουμε, ότι πολλές από αυτές έχουν πολλά σημεία καμμένα (υπερφωτισμένα) ή και αντίθετα πολύ σκοτεινά σημεία(υποφωτισμένα), με αποτέλεσμα να χάνουμε πολύτιμες λεπτομέρειες. Και τότε τι κάνουμε; Οι περισσότεροι τίποτα, τις αφήνουμε όπως είναι καμμένες ή σκοτεινές, χαλασμένες αναμνήσεις. Κάποιοι λίγοι, που μπορούν να τις επεξεργαστούν με κάποιο πρόγραμμα προσπαθούν να τις διορθώσουν, πολλές φορές χωρίς επιτυχία.



Αυτό είναι συνηθισμένο φαινόμενο με τις μικρές, τις compact μηχανές, που χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι για εύκολη και γρήγορη φωτογράφιση.



Αυτές οι μηχανές χρησιμοποιούν αυτόματα προγράμματα φωτομέτρησης και φωτογράφισης, όπου ο φωτογράφος δεν μπορεί να επέμβει στον συνδυασμό διαφράγματος-ταχύτητας κλείστρου
(τους δύο σημαντικότερους παράγοντες της έκθεσης), με αποτέλεσμα πολλές φορές η μηχανή να κάνει λάθος και να βγάζει φωτογραφίες με πολλά καμμένα ή σκοτεινά σημεία.



Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τις DSLR μηχανές, τις μεγάλες μηχανές που μπορούμε να εναλλάσουμε φακούς, αν χρησιμοποιούμε για ευκολία μας τα αυτόματα προγράμματα που έχουν και αυτές οι μηχανές.  



Οπότε τι πρέπει να κάνουμε, με ποιό τρόπο μπορούμε να βγάλουμε φωτογραφίες που δεν θα έχουν υπερ ή υπο-φωτισμένες περιοχές, με συνέπεια να χάνουμε πολύτιμες λεπτομέρειες από τα θέματά μας; Πως μπορούμε να επιτύχουμε την "τέλεια" έκθεση του θέματός μας;

Λειτουργώντας την μηχανή πάντα σε Manual Mode και spot φωτομέτρηση


(Από εδώ και πέρα αναφέρομαι μόνο σε DSLR μηχανές, γιατί αυτές έχουν manual mode. Υπάρχουν και κάποιες ακριβές compact με manual mode, αλλά είναι πολύ δύσκολο να τις χειριστεί κανείς. Επίσης είναι απαιτούμενη η γνώση βασικών στοιχείων της φωτογραφικής μηχανής, όπως είναι το διάφραγμα και η ταχύτητα κλείστρου, που ο συνδυασμός τους καθορίζει την έκθεση δηλ. το ποσό του φωτός που εισέρχεται στην μηχανή κατά την φωτογράφηση).


Το Manual Mode το βάζουμε στην μηχανή αφού επιλέξουμε στον επιλογέα των προγραμμάτων της μηχανής το Μ.
Επίσης επιλέγουμε σαν μέθοδο φωτομέτρησης την spot φωτομέτρηση, όπου η μηχανή φωτομετρά το μικρότερο ποσοστό του κάδρου μας, συνήθως όσο το μικρό στρογγυλό σημάδι στο κέντρο της οθόνης μας, για μεγαλύτερη ακρίβεια φωτομέτρησης.
Τέλος ελέγχουμε την έκθεση κοιτώντας τον δείκτη έκθεσης στο κάτω μέρος της οθόνης.




Ο βασικός κανόνας είναι:


Ρυθμίζουμε την έκθεση (διάφραγμα και ταχύτητα) για μέσο τόνο και ελέγχουμε τους φωτεινούς τόνους για υπερέκθεση.

Τα βήματα είναι τα εξής:

Αφού καδράρουμε το θέμα μας


  1. Ψάχνουμε στην οθόνη για ένα μέσο τόνο (ουδέτερο χρώμα) και μηδενίζουμε τον μετρητή, βάζοντας κατάλληλο διάφραγμα και ταχύτητα.
  2. Μετά ελέγχουμε σημαντικούς φωτεινούς τόνους με λεπτομέρεια, έτσι ώστε να μην έχουμε υπερέκθεση, > +2 δηλ. που θα αναβοσβήνει ο δείκτης. Αν αναβοσβήνει, τότε διορθώνουμε την έκθεση έτσι ώστε να παραμένει ο δείκτης σταθερός στο +2.                                                                     
      Ποιοί είναι όμως οι μέσοι τόνοι, τα ουδέτερα χρώματα;

      Μέσος τόνος (ουδέτερα χρώματα), ο μετρητής στο 0:                                                             18% Grey card, πορτοκαλίκόκκινογκριμωβπράσινο (ελαφρά σκοτεινό)μπλε (όχι βαθύ),μέσος ουρανός (λοξά προς τα πάνω), τούβλα, φύλλα δέντρωνηλιοβασίλεμα, αυγή ηλίου, δέρμα Ελλήνων – Λατίνων – Ασιατώνμπλου τζην, σκουριασμένο μέταλλο.

      3.  Αν όμως δεν έχουμε κάποιο μέσο τόνο στο κάδρο μας αλλά κάποιο άλλο χρώμα τότε βάζουμε τον δείκτη στο +1 ή -1 ανάλογα με το χρώμα:

       Μετρητής στο +1: Παλάμη χεριού, Ροζ, κίτρινο, ανοικτό κόκκινο - πράσινο – μπλε (ανοικτό) – μωβ, ουρανός στον ορίζοντα, δέρμα ξανθών, άμμος θάλασσας.





        Μετρητής στο -1: Βαθύ μπλε – πράσινο, καφέ, σκοτεινή πρασινάδα, σκοτεινός κορμός δένδρου, σκούρο δέρμα, σκοτεινός ουρανός (κατευθείαν επάνω).

         Ειδικές περιπτώσεις:
Σε μια σκηνή με φωτεινούς τόνους (πχ. χιόνι, μεγάλη λευκή επιφάνεια) και χωρίς μέσο τόνο, βρίσκουμε το φωτεινότερο σημείο και βάζουμε +2 (αν θέλουμε λεπτομέρεια).
Επίσης σε μία σκηνή με σκοτεινούς τόνους και δύσκολη φωτομέτρηση (πχ. μαύρο θέμα σε φωτεινό φόντο), επιλέγουμε το πιο σημαντικό σημείο και βάζουμε -2 (φως στο φως και σκοτάδι στο σκοτάδι).



Με λίγη προσπάθεια είναι πολύ εύκολο να εφαρμόσουμε αυτή την μέθοδο και να έχουμε όσο το δυνατό καλύτερα φωτισμένες φωτογραφίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου